ปัญหาสุนัขและแมวพิการ รวมถึงสัตว์เลี้ยงชราภาพที่ถูกทอดทิ้ง มีต้นตอจากหลายปัจจัยที่เชื่อมโยงกัน ทั้งในระดับบุคคลและระดับโครงสร้างของสังคม
การขาดความรับผิดชอบในการเลี้ยงสัตว์ เจ้าของจำนวนหนึ่งไม่สามารถรับภาระค่าใช้จ่ายและการดูแลระยะยาวได้ เมื่อสัตว์เลี้ยงเกิดอุบัติเหตุ เจ็บป่วย พิการ หรือเข้าสู่วัยชรา จึงตัดสินใจทอดทิ้ง ส่งผลให้สัตว์กลุ่มนี้กลายเป็นสัตว์จรจัดที่มีความเสี่ยงต่อการเจ็บป่วยและการเสียชีวิตสูง
ข้อจำกัดด้านเศรษฐกิจและการเข้าถึงทรัพยากร การรักษาหมาแมวพิการและชราภาพต้องใช้ค่าใช้จ่ายสูง ทั้งค่าผ่าตัด ค่ายา อาหารเฉพาะทาง และการดูแลต่อเนื่อง ขณะที่ศูนย์พักพิงและอาสาสมัครส่วนใหญ่อยู่ในภาวะขาดแคลนงบประมาณ ทำให้ไม่สามารถดูแลสัตว์กลุ่มนี้ได้อย่างเพียงพอ
ทัศนคติของสังคมที่มองสัตว์พิการและชราภาพว่าไม่มีโอกาส หมาแมวกลุ่มนี้มักไม่ได้รับการอุปการะ เนื่องจากถูกมองว่าเป็นภาระ หรือไม่สามารถใช้ชีวิตได้อย่าง “ปกติ” ส่งผลให้พวกเขาถูกหลงลืมและไม่ได้รับโอกาสในการมีชีวิตที่มีคุณภาพ
ช่องว่างด้านระบบสวัสดิภาพสัตว์ ที่ยังขาดกลไกสนับสนุนเฉพาะสำหรับสัตว์พิการและชราภาพอย่างเป็นรูปธรรม ทำให้การช่วยเหลือกระจัดกระจาย ไม่ต่อเนื่อง และพึ่งพาความเมตตาของมูลนิธิ และอาสาเป็นหลัก
